خانه / از تو می پرسند؟ / دو تعبیر قرآنی؟

دو تعبیر قرآنی؟

دو تعبیر قرآنی؟

در آیه ۲۵ سوره محمد که مربوط به مرتد است از تعبیر مِن بَعْدِ مَا تَبَینَ استفاده شده است، این در حالى است که در آیه ۶ سوره انفال که مربوط به مومنین است از تعبیر بَعْدَ مَا تَبَینَ‏ استفاده شده است. تفاوت این دو تعبیر چیست و چرا در یکی (مِن) بکار رفته و در دیگری بکار نرفته است؟

جواب: به نظر مى رسد که تعبیر بَعْدَ مَا تَبَینَ صرف بعدیت را مى رساند که کسى بعد از اینکه حق براى او تبیین شد آن را نپذیرد ولى اینکه این نپذیرفتن از کجا نشأت مى گیرد مورد بحث این تعبیر نیست. بنابراین کسى که این تعبیر براى او آمده است را نمى توان این گونه معرفى کرد که مخالفت او با حق از فهمیدن حق نشأت گرفته است به این صورت که چون فلان مطلب حق است من با او مخالفت مى کنم بر خلاف تعبیر  مِن بَعْدِ مَا تَبَینَ َ  که از واژه ى (مِن) در این تعبیر مى توان فهمید که مربوط به کسانى است که مخالفت آنها با حق از خود تبیین حق ناشى شده است.

بنابراین هرکسى که به نظر ما و از دید ما با حق مخالفت کرده است را نمى توان مرتد دانست بلکه کسى مرتد است که اولا حق براى او تبیین شده است و ثانیا مخالفت او با حق نیز از همین تبیین ناشى شده است یعنى چون فلان موضوع حق است از آن روبرگردانیده است.

مشاهده مى کنیم که وجود یا عدم وجود یک (مِن) چقدر در معناى آیات مهم است و بى توجهى نسبت به آن مى تواند موجب شود که دین اشتباه فهمیده شود مثلا در همین مثالى که زده شد وجود یک (مِن) براى مشخص شدن معناى مرتد خیلى موثر است و از همین (مِن) مى فهمیم که به هرکسى نمى توانیم مرتد بگوییم.

همین دقت باید در آیه ۱۱۳ سوره توبه نیز بشود. در این آیه آمده است:

مَا کاَنَ لِلنَّبىِ وَ الَّذِینَ ءَامَنُواْ أَن یَسْتَغْفِرُواْ لِلْمُشْرِکِینَ وَ لَوْ کَانُواْ أُوْلىِ قُرْبىَ‏ مِن بَعْدِ مَا تَبَینَ لهُمْ أَنهُّمْ أَصْحَابُ الجْحِیمِ‏

ترجمه: پیامبر و اهل ایمان را نسزد که براى مشرکان پس از آنکه روشن شد که آنان اهل دوزخند، درخواست آمرزش کنند، هر چند از خویشان باشند.

در این آیه با توجه به اینکه در آن از واژه ى (مِن) استفاده شده است مى فهمیم که براى مشرکین در صورتى استغفار کردن اشکال دارد که این استغفار اولا بعد از این باشد که بفهمیم آن مشرکین جهنمى هستند و ثانیا استغفار ما نیز از این ناشى شود که فهمیده ایم که آنها جهنمى هستند یعنى چون خدا حکم به جهنمى بودن مشرکین کرده است ما مى خواهیم حکم به بخشش آنها کنیم و چنین استغفارى است که اشکال دارد.

همین دقت باید در آیه ۳۳ سوره نور نیز بشود چرا که در این آیه از تعبیر فَإِنَّ اللَّهَ مِن بَعْدِ إِکْرَاهِهِنَّ استفاده شده است و این تعبیر مى رساند که خدا بعد از اینکه کنیزان به زنا مکره شدند آنها را مى بخشد ولى این بخشش خدا صرفا بعد از اکراه نیست بلکه از مکره شدن آن کنیزان ناشى مى شود یعنى دقیقا با اکراه مرتبط است. اگر بخشش خدا مربوط به بعد از اکراه بود این مطلب را هم می رساند که کنیزان بعد از مکره شدن اگر اکراهشان از بین رفت و تن به زنا دادند باز مورد بخشش خدا هستند ولی وقتی از واژه ی (مِن) استفاده شده است این مطلب رسانده می شود که در صورتی خدا بعد از اکراه، کنیزان را می بخشد که واقعا کارشان از اکراه نشأت گرفته باشد.

همچنین ببینید

عزاسازی یا عزاداری؟!

نظر شما راجع به سبک های مختلف عزاداری مثل زنجیر زنی یا قمه زنی یا …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *